Μία ταινία του Steven Soderbergh αποτελεί πάντα είδηση και μάλιστα όταν η ταινία αυτή είναι βουτηγμένη στη δράση. «Η τιμωρός» αποτελεί το πείραμα του γνωστού σκηνοθέτη, βάζοντας δίπλα σε μία κινηματογραφικά άγνωστη μορφή, την Gina Carano, μία αθλήτρια πολεμικών τεχνών (Mixed Martial Arts), μια πραγματική dream team. Channing Tatum, Ewan McGregor, Michael Fassbender, Antonio Banderas και Michael Douglas έρχονται σε σύγκρουση με το πολεμικό πολυμηχάνημα. Η τιμωρός είναι μία ταινία έντασης από την οποία λείπουν οι εκρήξεις, οι καταδιώξεις, αλλά η σωματική επαφή υπερτερεί. Ουσιαστικά λειτουργεί στο περιθώριο των ταινιών αυτού του είδους, αφού μάλλον ο Steven Soderbergh δεν καταλαβαίνει επαρκώς το είδος.
Η Mallory είναι μία πράκτορας που πρέπει να βγει από τη μέση. Το κοντινός της περιβάλλον της αναθέτουν μία υπόθεση που η έκβασή της συνδέεται άμεσα με τη ζωή της.
Συνήθως οι ταινίες όπου το σύμπαν κυνηγά έναν και μόνο άνθρωπο εμπνέουν τη συμπάθια στο κοινό. Εντούτοις προσωπικά δεν αισθάνθηκα ίχνος αγωνίας για την τύχη της πρωταγωνίστριας. Ψυχρή και υπερκινητική ενθουσιάζει το κοινό με τις κινήσεις της, αλλά υποκριτικά μας αφήνει στο ψυγείο. Όμως δεν είναι το ταλέντο της ίδιας της Gina Carano που δεν δίνει ώθηση στην ταινία, αλλά και τα μέτρια επίπεδα στα οποία κινήθηκε η εμφάνιση του διάσημου κάστ. Για παράδειγμα ο Channing Tatum είναι φάντασμα. Η παρουσία του είναι επιδερμική και αδιάφορη. Στο ίδιο μονοπάτι κινήθηκε και ο Antonio Banderas. Κύριοι, αν είστε φαν των ταινιών Chucky Chan τότε θα την λατρέψετε. Αν ψάχνετε για κάτι πιο βαθύ μην περιμένετε. Η τιμωρός είναι μια προσπάθεια του Steven Soderbergh που απλά δεν πέτυχε.

Εκτίμηση: 5/10 Για ξύλο ναι. Για ηθοποιηλίκι όχι.

«Το χρονικό μίας χυλόπιτας» βγήκε στις αίθουσες το Δεκέμβριο του 2005 και ακόμα και τα ραντάρ του καλύτερου κινηματογραφό – maniac δεν μπορούσε να την πιάσει. Ο Ryan Reynolds στα πρώτα του βήματα κάνει ότι μπορεί για να φανεί ηλίθιος τόσο στα μάτια του γυναικείου φύλου όσο και στα μάτια του αγνού θεατή.
Ο Chris Brander (Reynolds) ήταν ένα από τα πιο χοντρά παιδιά στο σχολείο και τυχαίνει να έχει κολλητή φίλη το πιο όμορφο κορίτσι του σχολείου τη Jamie Palamino (Amy Smart). Αν και είναι ερωτευμένος μαζί της δεν μπορεί να της το πει, καθώς αυτή τον βλέπει σαν αδερφό. Δέκα χρόνια μετά ο Chris Brander είναι ένα επιτυχημένο στέλεχος δισκογραφικής που υποχρεώνεται να συνοδέψει ένα σαχλοκούδουνο στην Ευρώπη. Κατά λάθος βρίσκεται στο πατρικό του σπίτι μαζί με το σαχλοκούδουνο και αναζωπυρώνεται το ενδιαφέρον του για την παλιά του αγάπη. Το ενδιαφέρον είναι αμοιβαίο και αρχίζει ένα παιχνίδι μεταξύ των παλιών κολλητών.
Ο Ryan Reynolds υποδύεται έναν τύπο που είτε θα τον λατρέψει είτε θα τον σιχαθεί μία γυναίκα. Μιλάμε για μία ροματική κωμωδία που ξεκινάει πολύ δυνατά με τον Ryan Reynolds να είναι παχουλούτσικος και να τραγουδά ρομαντικά τραγουδάκια μπροστά από τον καθρέφτη. Σίγουρα το «Το χρονικό μίας χυλόπιτας» βγάζει μία ρομαντική νοσταλγία με περιορισμένο ενδιαφέρον και περιορισμένο γέλιο.
Εκτίμηση: 4/10 Χυλόπιτες που δεν ξεχνιούνται.

Όταν πρωτοβγήκε στις αμερικανικές αίθουσες, το «The Help» ή μάλλον «Οι υπηρέτριες» άγγιξαν το εντυπωσιακό ποσό των 166 εκ. δολαρίων στο box office, γεγονός που προμήνυε την μετέπειτα αξιοπρεπή πορεία του. Βασισμένο στη νουβέλα της Kathryn Stockett η ταινία μας μεταφέρει στη δεκαετία του 1960 στην περιοχή του Μισισιπή και μας παρουσιάζει την Skeeter Phelan (Emma Stone) μία νεαρά δημοσιογράφο, η οποία πείθει δύο μαύρες υπηρέτριες την Aibileen and Minny (Viola Davis and Octavia Spencer) να την βοηθήσουν να γράψει ένα βιβλίο. Η Skeeter επιθυμεί να της αποκαλύψουν οι δύο υπηρέτριες, κάτω από πέπλο ανωνυμίας φυσικά, την σκληρή καθημερινότητα που αντιμετωπίζουν στα σπίτια των πλούσιων λευκών οικογενειών στα οποία δουλεύουν. Εκεί αν και έχουν κερδίσει την αγάπη των μικρών παιδιών εξαιτίας της φροντίδας που τους προσφέρουν, αντίθετα αντιμετωπίζονται ρατσιστικά από τους μεγαλύτερους. Το ρατσιστικό αυτό φαινόμενο αποτελεί αντικείμενο προς δημοσίευση και στο βιβλίο δέχεται να βοηθήσει μεγαλύτερο μέρος της κοινωνικής αυτής ομάδας.

Ο σκηνοθέτης παρουσιάζει τις σεισμικές αλλαγές που συντελούνται στην κοινωνία μέσα από την προσωπική ιστορία δύο υπηρετριών εστιάζοντας κυρίως στην προσωπική αδικία που αντιμετωπίζουν. Ειδικά η Hilly, μία λευκή μικροαστή, δείχνει ιδιαίτερο ρατσιστικό ζήλο, ο οποίος δεν μένει αναπάντητος. Οι υπηρέτριες δεν ανήκουν στο είδος των ταινιών που κάνουν ένα είδος κηρύγματος στο κοινό. Αντίθετα αποστασιοποιείται και αυτό είναι που την κάνει την ταινία ενδιαφέρουσα. Δεν είναι όμως ο ρατσισμός που θίγεται στην ταινία, αλλά και η γυναίκεια χειραφέτηση μέσα από την ελευθερία που ζει η νεαρή συγγραφέας. Φιλόδοξη προσπαθεί να πετύχει το όνειρο της σε μία κοινωνία που αλλάζει. Σκηνικό άψογο και μερικές «touchy» (που λένε και στο χωρίο μου) στιγμές που δίνουν στην ιστορία το αλατοπίπερο που χρειάζεται. Η Octavia Spencer δίνει τα πάντα και γι αυτό τσίμπησε και αυτό που επιθυμούν όλοι στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού. Τον θείο Όσκαρ.

Εκτίμηση: 8/ 10 Eat my shits!

Κάποιες φορές η μνήμη θα πρέπει να πασπαλίζεται με λίγο αλάτι για να δημιουργούνται οι θρύλοι. Στο «Επτά ημέρες με τη Μέριλιν» ο θεατής παρακολουθεί από κοντά τη διάσημη ηθοποιό σαν να αποτελούσε μέρος της ζωής της. Στη θέση του βρίσκεται ένας νεαρός που θέλει να ασχοληθεί με το χώρο του κινηματογράφου και που του δίνεται η ευκαιρία να συνεργαστεί μαζί της. Η συνεργασία αυτή θα αποκαλύψει στον ίδιο ότι η Norma Jeane Mortensen Baker δηλαδή η Marilyn Monroe παραμένει γήινη και ευάλωτη. Χωρίς να απαντά σε ικανοποιητικό βαθμό, ο σκηνοθέτης Simon Curtis προσπαθεί να καθοδηγήσει τη Michelle Williams ώστε να μην την καταπιεί ο ίδιος της ο ρόλος. Είναι πολύ βαριά η φανέλα και θα πρέπει να την κουβαλήσει.
Η υπόθεση έχει ως εξής: ο νεαρός Colin Clark θέλει να βγει από τη σκιά της οικογένειάς του και να δραστηριοποιηθεί στο χώρο του κινηματογράφου. Η θέση του βοηθού σκηνοθέτη είναι ότι πρέπει για αρχή και μάλιστα όταν σκηνοθέτης είναι ο Sir Laurence Olivier. Η ταινία ονομάζεται «The Prince and the Showgirl» και βασική πρωταγωνίστρια είναι η Marilyn Monroe. Νευρική και αγχωμένη δεν μπορεί να αποδώσει τα αναμενόμενα στα γυρίσματα και ο νεαρός Colin Clark την ερωτεύεται ξαφνικά. Μεταξύ τους υπάρχει ένα σχετικό φλερτ το οποίο γίνεται σταδιακά εντονότερο.
Η Michelle Williams πραγματικά δίνει ότι καλύτερο έχει και ζωντανεύει στην κυριολεξία την δημοφιλή ηθοποιό. Η ταινία γυρίστικε στα ίδια studio με τη συγκεκριμένη ταινία και η Michelle Williams χρησιμοποίησε το ίδιο καμαρίνι με την Marilyn Monroe. Στην ταινία έρχονται σε σύγκρουση η αμερικάνικη υποκριτική σχολή με τη βρετανική με την πρώτη να είναι φαντεζί και τη δεύτερη να εστιάζει στη θεωρία και την ουσία της υποκριτικής. Αξιοπρεπέστατη ταινία που σκάλωσε λίγο παραπάνω από ότι θα έπρεπε στα ψυχολογικά προβλήματα της Marilyn Monroe. Η Michelle Williams είναι καταπληκτική, αλλά το σύνολο της προσπάθειας δεν είναι μεγάλων δυνατοτήτων.

Εκτίμηση: 6/10 Καημένη Marilyn …….. σε έφαγε η CIA.

«Ο ζωολογικός μας κήπος» είναι τίτλος ταμάμ για το μεγάλο εκείνο κτήριο που βρίσκεται κάπου στο σύνταγμα, αλλά εν προκειμένω μιλάμε για το ζωολογικό κήπο που αγόρασε ο Matt Damon. Ο Matt Damon φλορεύει στο συγκεκριμένο φιλμ και αγοράζει ένα σπίτι φάρμα και του φεύγει η μαγκιά από τα έξοδα. Ένας πατέρας, ο οποίος έχει μείνει χήρος, αγοράζει έναν ερειπωμένο ζωολογικό κήπο, ελπίζοντας σε μια νέα αρχή. Καθώς όμως έρχεται αντιμέτωπος με αμέτρητα εμπόδια για να καταφέρει να κρατήσει τον ζωολογικό κήπο ανοιχτό, πρέπει ταυτόχρονα να βρει το κουράγιο να αφοσιωθεί ξανά στα παιδιά του και στη νέα τους ζωή.
Δραματική κομεντί που πραγματικά μοιάζει να φέρει ιδιαίτερα στοιχεία. Ουσιαστικά μιλάμε για μια οικογενειακή ταινία με έντονες δραματικές στιγμές, αλλά μέχρι εκεί. Cameron Crowe, Matt Damon και Scarlett Johansson δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό για την έξοδο της από τη μετριότητα. Η Scarlett Johansson παίζει κόντρα ρόλο, υποδύοντας μία εργαζόμενη στο ζωολογικό χωρίς πολλά λούσα, όπως την είχαμε συνηθίσει. Η ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή, αλλά αυτό δεν την καθιστά και όνειρο.

Εκτίμηση: 6/10 Πάρτε οικογένεια και ποπ κορν και καθίστε.

Όταν ο Brian de Palma δημιουργούσε το πρώτο μέρος της επιτυχημένης σειράς ταινιών Mission: Impossible σίγουρα δεν περίμενε να εξελιχθούν σε μία τόσο μεγάλη εμπορική επιτυχία. Η σειρά των ταινιών ομολογουμένως έκανε μία κοιλία στο Part 2 με σκηνοθέτη τον John Woo, αλλά τη φασίνα έκανε ο J.J. Abrams στο τρίτο μέρος για να βρει η ταινία το δρόμο της. Το μοναδικό στοιχείο που παραμένει σταθερό είναι η οικεία μορφή του Cruise να υπερίπταται από βράχους και ουρανοξύστες, να χρησιμοποιεί κάθε λογής gadget για να κάνει δουλειά του και ταυτόχρονα να πετυχαίνει κάθε του στόχο.

Στο Mission: Impossible – Ghost Protocol ο σκηνοθέτης Brad Bird δίνει βάση στην πλοκή χωρίς να αφαιρεί από τη μαγεία την απαραίτητη δράση. Μετά από μία περιπετειώδη απόδραση από ρωσικές φυλακές, ο Ethan Hunt μπαίνει και πάλι στη δράση. Στόχος του τώρα είναι η σύλληψη του “Cobalt”, ενός παρανοϊκού που στοχεύει στη πρόκληση πυρηνικού ολέθρου στον κόσμο. Η επιχείρηση όμως δεν καλύπτεται από την κεντρική υπηρεσία και λοιπόν η ομάδα καλείται να λειτουργήσει παράπλευρα.
Μέσα από μία νέα οπτική του ψυχρού πολέμου, ο Brad Bird εμπλέκει νέες τοποθεσίες και σύγχρονα όπλα για να μεταφέρει μία παρελθοντική κατάσταση στο σήμερα με άκρως αληθοφανή τρόπο. Αν και η ομάδα «ντεμέκ» στερείται της υποστήριξης του κέντρου, άρα και των τεχνολογικών ευκολιών που προσφέρει αυτό, εντούτοις δεν μπορούμε να πούμε ότι κυκλοφορεί και «ξεβράκωτη στα αγγούρια». Όλο και κάτι βρίσκεται στο σεντούκι της και σίγουρα αυτό δεν είναι ένα απλό iPhone.
Από την άλλη το πραγματικό όπλο της ταινίας δεν είναι ο Cruise, αλλά ο Simon Pegg που προσδίδει τη χιουμοριστική νότα στο φιλμ. Απλό και σίγουρο φιλμάκι που δεν προσποιείται κάτι που δεν είναι. Δράση ένταση και αγωνία σε μία ταινία που καταφέρνει και κρατάει κάτι από το αρχικό της άρωμα και την έντονη δυναμική της σειράς. Το Mission: Impossible – Ghost Protocol απλά έχει όλα τα απαραίτητα υλικά για να γίνει μία ακόμα επιτυχία.

Εκτίμηση: 7/10 Blockbuster time.

Πρωταγωνιστούν: Ewan McGregor, Eva Green, Connie Nielsen, Stephen Dillane, Ewen Bremner

Ο κόσμος βυθίζεται στο χάος, καθώς μία αγνώστου ταυτότητος νόσος κάνει την εμφάνισή της αλλοιώνοντας τις αισθήσεις του ανθρώπινου πληθυσμού. Η γέννηση ενός μεγάλου έρωτα συμπίπτει με την έξαρση της νόσου και το μέλλον του, όπως και το μέλλον της ανθρωπότητας είναι αβέβαιο. Η επιδημία απλώνεται, αλλά η ζωή συνεχίζεται σε νέους ρυθμούς και κάτω από νέες συνθήκες. Η αγάπη θα πρέπει να βρει τρόπους να εκφραστεί και να γίνει κατανοητή.

Το «Perfect sense» μπορεί να είχε την φιλοδοξία να αποτελέσει μία εξαιρετική ιστορίας αγάπης, αλλά κάπου χάθηκε στην πορεία, όπως και η αίσθηση των ηρώων. Οι δύο πρωταγωνιστές δίνουν ότι καλύτερο μπορούν σε ένα σενάριο που μοιάζει μάλλον φτωχό και χωρίς κάποια ιδιαίτερη ουσία. Μία μινιατούρα καταστροφικής ταινίας που δεν εστιάζει στην χαοτική κατάσταση των δρόμων, αλλά στα προβλήματα που προκύπτουν στη σχέση του ζευγαριού. Ταινία της σειράς που αναδεικνύεται μέσα από το σωρό εξαιτίας του Ewan McGregor.

Εκτίμηση: 5/10 Πάρτε το «Contagion» και προσθέστε ένα love story. Τίποτα παραπάνω.

Ε ναι. Ήρθε η ώρα!!! Ο Daniel Radcliffe βγήκε από τη φυλακή του Harry Potter και προχωράει με ένα αγγλικού τύπου θρίλερ. «Η γυναίκα με τα μαύρα» αποτέλεσε μία από τις μεγαλύτερες βρετανικές επιτυχίες των τελευταίων δεκαετιών. Μάλιστα η επιτυχία αναμένεται να δημιουργήσει και sequel υπό τον τίτλο «The Woman in Black: Angels of Death», όπου ο ήρωας τοποθετείται 40 χρόνια μετά τα γεγονότα του πρώτου. Η ταινία αποτελεί μεταφορά του βιβλίου της Susan Hill, τοοποίο έχει μεταφερθεί και στο σανίδι.
Ο νεαρός δικηγόρος Άρθουρ Κιπς αφήνει τον γιό του σπίτι για να ταξιδέψει στο απομακρυσμένο χωριό Κράιθιν Γκίφορντ. Εκεί θα προσπαθήσει να λύσει κάποια προβλήματα με μία κληρονομιά. Το σπιτάκι όμως που είναι αντικείμενο της εργασίας του δεν έχει καλό Φενγκ Σούι. Πόρτες ανοιγοκλείνουν, σκιές γυροβολάνε, καντήλια σβήνουν, παιδιά χάνονται κτλ. Το χωριό φαίνεται να μην την πολύ – παλεύει και βλέπει τον ερχομό του δικηγόρου ως κακό οιωνό. Ο ίδιος δεν μασάει. Μένει μέσα στο σπίτι και θα αργήσει να δει με τα μάτια του την αλήθεια.
Όπως λέγαμε, το παιδί με τα γυαλιά έγινε άντρας και μάλιστα δεν κωλώνει. Μπαίνει σε σπίτια που υπάρχουν φαντασματάκια και κάνουν Μπουυυυ!!! Αν και δεν τον πίστευα ως ηθοποιό, ο Daniel Radcliffe βάλθηκε να μου αλλάξει γνώμη. Πολύ καλή σκηνοθεσία που σε συνδυασμό με τα άριστα ρυθμισμένα ηχητικά εφέ θα σε σηκώσουν από τον καναπέ. Το μεγάλο μειονέκτημα της ταινίας είναι το αυτονόητο. Άλλωστε όπως έχει πει και μία ψυχή γίνεται «μια επανάσταση του αυτονόητου». Πολύ εύκολα μπορεί να προβλέψει κανείς την εξέλιξη της φάσης, αλλά όπως και να έχει θα αυξηθούν οι παλμοί της καρδιάς.

Εκτίμηση: 7/10 Παίζουν τα μάτια μου ή βλέπω σκιές;

Ο Johnny (David Thewlis), είναι ένα 27χρονος από το Μάντσεστερ με οξύ πνεύμα και γλώσσα που σπάει κόκαλα. Δυστυχώς ένα βράδυ αναγκάζεται να εγκαταλείψει την πόλη του γιατί βίασε μία νεαρά κάτω από μία γέφυρα. Βρίσκεται λοιπόν στο Λονδίνο άστεγος και μοναδικό του καταφύγιο είναι το σπίτι μιας παλιάς του γκόμενας. Δεν αργεί και κάνει την πρώτη του στάση εκεί, μέχρι να βγει στο σκοτεινό Λονδίνο και να ξεκινήσει την περιπέτειά του. Στην περιπλάνησή του θα συναντήσει διαφορετικούς ανθρώπους και θα προσπαθήσει να συνδιαλεχτεί μαζί τους στη γλώσσα και το ύφος που αυτοί έχουν μάθει. Ο ίδιος είναι αγανακτισμένος με τον εαυτό του, αλλά και με τη ζωή που σπαταλούν οι άνθρωποι που συναντά.
Ο πρωταγωνιστής είναι γυμνός από συναισθήματα και από συνείδηση. Ανίκανος να σταματήσει τον κατήφορο της ζωής του κυκλοφορεί σε μία πόλη που ζουν παρόμοια γυμνοί άνθρωποι. Ο λόγος του μοιάζει φιλοσοφημένος. Αλλά οι πράξεις του χωρίς ουσία. Ο Johnny δεν είναι ένα συμβατικός ήρωας και η ταινία του Mike Leigh αντιστοίχως δεν είναι συμβατική. Πολύ αμπελοφιλοσοφία σε ένα σκοτεινό αγγλικό φιλμάκι, που μπορεί να ανέδειξε τον Mike Leigh, αλλά δυστυχώς δεν με έπεισε. Τραβηγμένη από τα μαλλιά η διάρκεια (καθώς το παιδί γυρίζει), γεγονός που εντείνει τα μαρτύριο.

Εκτίμηση: 3/10 Δε βαρέθηκες ρε φίλε να γυρνάς.

Τα πάντα στο «Τελικό χτύπημα» μπορούν να συνοψιστούν κάτω από τη λέξη «μέτριο». Δεν μπορεί κανείς να την χαρακτηρίσει ως B movie, αλλά σαφέστατα δεν είναι και τεράστιου βελινεκούς περιπέτεια που θα μας κάνει να σηκωθούμε από τις καρέκλες μας (ντιβάνια, καναπέδες, σκαμπό, πολυθρόνες….). Παρόλο που κατά τη γνώμη μου ο σκηνοθέτης παρουσιάζεται λίγο φιλόδοξος, εντούτοις η προσπάθειά του δεν διαφέρει από τη μεγάλη μάζα των περιπετειών.
Ο Mark Wahlberg παίζει τον συνήθη σκληρό τυπάκι που έχει παρατήσει εδώ και καιρό το περιθώριο για να ζήσει μία ήρεμη ζωή μαζί με τη φαμίλια. Όταν όμως το αδερφάκι της Kate Beckinsale τα κάνει στην κυριολεξία μπο!@#$%λο, τότε είναι η ώρα να επέμβει το κουνιαδάκι. Στην αρχή βρίσκει τα παιδιά και προσπαθεί να τους εξηγήσει ότι «παιδί είναι……δεν έχει ωριμάσει ακόμα……δώστε του μία τελευταία ευκαιρία κτλ», αλλά αυτοί δεν χαμπαριάζουν. Γι αυτό το λόγο αποφασίζει να ξαναμπεί στη δουλειά για να σώσει το αίμα του.
Είναι δεδομένο ότι ο Mark Wahlberg έχει αυτού τους είδους τις ταινίες στο τσεπάκι του. Άγριος και οικογενειάρχης, σοβαρός, αλλά και πλακατζής είναι το άτομο που το θες να είναι γνωστός σου για να σε σώσει. Το «Τελικό χτύπημα» είναι μία καλή πίτα με απ’ όλα που δεν σε αφήνει παραπονεμένο, αλλά δεν λες ότι χόρτασες. Όλες οι δόσεις είναι μετρημένες και πάντα κάτι σου λείπει.

Εκτίμηση: 6/10 Κάνω δίαιτα. Θα φάω μία παιδική.

]]> http://www.cinergeio.com/?feed=rss2&p=3906 0